Η εξάρτηση από κάποιο φάρμακο μπορεί να αναπτυχθεί σε δύο εβδομάδες συνεχούς χρήσης, ακόμη και με ιατρική συνταγή. Αυτή η εξάρτηση μπορεί να είναι ψυχολογική και σωματική.
Τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία του άγχους και της αϋπνίας περιλαμβάνουν τις βενζοδιαζεπίνες, τα βαρβιτουρικά, τη γλουτεθιμίδη, την ένυδρη χλωράλη και τη μεπροβαμάτη.
Κάθε ουσία δρα διαφορετικά και έχει διαφορετική δυνατότητα εξάρτησης και ανοχής. Γενικά, όλα τα άτομα που εθίζονται σε αυτό το είδος φαρμάκου άρχισαν να τα χρησιμοποιούν ως μορφή θεραπείας για μια περίοδο που πρέπει να περιοριστεί.
Μερικές φορές η ανάγκη για υψηλές δόσεις για μεγάλα χρονικά διαστήματα για τη θεραπεία ενός σοβαρού προβλήματος προάγει την εξάρτηση, αλλά είναι κοινό για τους ασθενείς να χρησιμοποιούν περισσότερα φάρμακα από αυτά που έχουν συνταγογραφηθεί, προωθώντας την εξάρτηση από τα ναρκωτικά και αυτή η κατάσταση είναι δύσκολο να παρακαμφθεί.
Για τα άτομα που ήδη εξαρτώνται από τα φάρμακα, αναφέρεται ότι η απόσυρσή τους γίνεται σύμφωνα με την ιατρική καθοδήγηση, προκειμένου να μειωθούν οι επιπτώσεις που προκαλούνται από την έλλειψη του φαρμάκου στο σώμα.
