Νοσοκομειακή λοίμωξη ορίζεται ως οποιαδήποτε μόλυνση που αποκτάται ενώ το άτομο είναι νοσηλευόμενο και μπορεί ακόμη να εκδηλώνεται κατά τη διάρκεια της νοσηλείας ή μετά την απόρριψη, εφόσον σχετίζεται με νοσηλεία ή νοσοκομειακές διαδικασίες.
Η απόκτηση λοίμωξης στο νοσοκομείο δεν είναι ασυνήθιστη, καθώς αυτό είναι ένα περιβάλλον όπου πολλοί άνθρωποι είναι άρρωστοι και με αντιβιοτικά. Κατά την περίοδο σε ένα νοσοκομείο, μερικοί από τους κύριους παράγοντες που προκαλούν τη μόλυνση είναι:
- Ανισορροπία της βακτηριακής χλωρίδας του δέρματος και του οργανισμού, συνήθως λόγω της χρήσης αντιβιοτικών.
- Πτώση στην υπεράσπιση του ανοσοποιητικού συστήματος του νοσηλευόμενου, τόσο από την ασθένεια όσο και από τη χρήση φαρμάκων.
- Η διενέργεια επεμβατικών διαδικασιών, όπως η μετάβαση καθετήρα, η διέλευση ανιχνευτών, βιοψιών, ενδοσκοπίων ή χειρουργικών επεμβάσεων, για παράδειγμα, που διασπούν το φράγμα προστασίας του δέρματος.
Γενικά, οι μικροοργανισμοί που προκαλούν τη νοσοκομειακή μόλυνση δεν προκαλούν λοιμώξεις σε άλλες καταστάσεις επειδή εκμεταλλεύονται το περιβάλλον με λίγα αβλαβή βακτηρίδια και την πτώση της αντοχής του ασθενούς για να εγκατασταθεί. Παρόλα αυτά, τα νοσοκομειακά βακτήρια συχνά αναπτύσσουν σοβαρές και δύσκολα θεραπευτικές λοιμώξεις, καθώς είναι πιο ανθεκτικές στα αντιβιοτικά, έτσι γενικά είναι απαραίτητο να χρησιμοποιηθούν πιο ισχυρά αντιβιοτικά για να θεραπεύσουν αυτό το είδος λοίμωξης.
Πώς γίνεται ο έλεγχος;
Στη Βραζιλία, το Υπουργείο Υγείας και η Anvisa καθορίζουν ότι κάθε περιβάλλον για την υγειονομική περίθαλψη έχει κάποια φροντίδα για την πρόληψη της νοσηλείας του νοσοκομείου. Στο νοσοκομείο θα πρέπει να υπάρχει μια Επιτροπή Ελέγχου της Λοίμωξης του Νοσοκομείου (CCIH), η οποία θα αποτελείται από μια ομάδα επαγγελματιών υγείας, όπως γιατροί και νοσηλευτές, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για τη μελέτη των πηγών και των αιτιών για τη μείωση του αριθμού των μολύνσεων.
Οι σημαντικές δραστηριότητες της CCIH μπορούν να χωριστούν σε:
- Ανάπτυξη προτύπων και ρουτινών για τον καθαρισμό και την απολύμανση των περιβαλλόντων, για τον καθορισμό της συχνότητας, του τύπου απολυμαντικού, ιδιαίτερα σε κρίσιμες περιοχές, όπως φυτώρια, χειρουργικά κέντρα ή ΜΤΕ, για παράδειγμα.
- Προσδιορισμός κανόνων για τους ασθενείς, τους επισκέπτες και τους επαγγελματίες, με σκοπό τον περιορισμό του κινδύνου εμφάνισης λοιμώξεων, όπως ο περιορισμός του αριθμού των επισκεπτών, η καθιέρωση προτύπων και κατάρτισης για την υγιεινή, η συλλογή εξετάσεων, η εφαρμογή φαρμάκων, η επάλειψη ή η προετοιμασία τροφίμων .
- Ενθάρρυνση των μέτρων υγιεινής, κυρίως των χεριών, τα οποία είναι από τα κύρια οχήματα μετάδοσης μικροοργανισμών, με το συχνό πλύσιμο ή με τη χρήση πηκτής αλκοόλης.
- Κατευθυντήριες γραμμές για τη σωστή χρήση των αντιβιοτικών, που τους εμποδίζουν να συνταγογραφούνται ακατάλληλα και να αυξάνεται ο πολλαπλασιασμός των ανθεκτικών βακτηρίων.
- Καθοδήγηση σχετικά με τη χρήση χημικών ουσιών για την εξάλειψη μικροοργανισμών, όπως τα μικροβιοκτόνα, τα απολυμαντικά, τα αντισηπτικά, τα μέσα καθαρισμού.
- Διεξάγει την παρακολούθηση των περιπτώσεων μόλυνσης, κατανοεί τα αίτια και επεξεργάζεται τις μορφές πρόληψης.
Για τη μείωση του ποσοστού μόλυνσης ενός νοσοκομείου, πρέπει να λαμβάνεται βασική φροντίδα με όλους τους ασθενείς, ανεξάρτητα από τη διάγνωση και τη θεραπεία τους.
Επιπλέον, είναι σημαντικό να ενθαρρύνετε την αποβολή από το νοσοκομείο όποτε είναι δυνατόν, αποφεύγοντας τη μακροχρόνια παραμονή στο νοσοκομείο, καθώς αυξάνονται οι πιθανότητες μόλυνσης με την πάροδο του χρόνου.
Τύποι νοσοκομειακών λοιμώξεων
Η νοσοκομειακή μόλυνση μπορεί να αποκτηθεί σε διάφορα σημεία του σώματος, καθώς οι πιο συνηθισμένοι τύποι είναι:
1. Πνευμονία
Η πνευμονία που έχει αποκτηθεί από το νοσοκομείο είναι συνήθως σοβαρή και πιο συχνή στους ανθρώπους που είναι στριμωγμένοι, αφυδατωμένοι ή που δυσκολεύονται να καταπιούν, εξαιτίας του κινδύνου αναρρόφησης τροφής ή σάλιου. Ορισμένα κοινά βακτήρια σε αυτό τον τύπο πνευμονίας είναι οι Klebsiella, Enterobacter, Pseudomonas, Acinetobacter, Staphylococcus aureus, Legionella, Mycoplasma, συν μερικούς τύπους ιού.
- Συμπτώματα : πόνος στο στήθος, βήχας με κιτρινωπή ή αιματηρή απόρριψη, πυρετός, κόπωση, έλλειψη όρεξης και δύσπνοια.
2. Λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος
Η μόλυνση του ουροποιητικού του νοσοκομείου διευκολύνεται από τη χρήση καθετήρα κατά την περίοδο της νοσηλείας, παρόλο που ο καθένας μπορεί να το αναπτύξει. Μερικά από τα πιο εμπλεκόμενα βακτήρια σε αυτή την κατάσταση είναι τα Proteus sp, Pseudomonas aeruginosa, Klebsiella sp., Enterobacter sp., Enterococcus faecalis και μύκητες, όπως Candida.
- Συμπτώματα : πόνος ή κάψιμο κατά την ούρηση, κοιλιακό άλγος, αιμορραγία από τα ούρα, πυρετός.
3. λοίμωξη του δέρματος
Οι λοιμώξεις του δέρματος είναι πολύ συχνές λόγω της εφαρμογής εγχύσεων και φλεβικών προσβάσεων σε φάρμακα ή συλλογές εξετάσεων, χειρουργικών επεμβάσεων ή ουλών βιοψίας ή σχηματισμού κοιλιακών. Μερικοί από τους μικροοργανισμούς που εμπλέκονται σε αυτόν τον τύπο μόλυνσης είναι οι Staphylococcus aureus, Enterococcus Klebsiella, Ε. Proteus, Enterobacter sp, Serratia sp, Streptococcus sp, Staphylococcus aureus ή Staphylococcus epidermitis, για παράδειγμα.
- Συμπτώματα : Μπορεί να υπάρχει μια περιοχή ερυθρότητας και οίδημα στο δέρμα, με ή χωρίς την παρουσία φουσκάλων. Γενικά, η περιοχή είναι οδυνηρή και ζεστή και μπορεί να υπάρχουν πυώδεις και οσφρητικές εκκρίσεις.
4. λοίμωξη αίματος
Η μόλυνση της κυκλοφορίας του αίματος ονομάζεται σηψαιμία και συνήθως προκύπτει μετά από μόλυνση από ένα μέρος του σώματος που εξαπλώνεται μέσω της κυκλοφορίας του αίματος. Αυτός ο τύπος λοίμωξης είναι σοβαρός και εάν δεν αντιμετωπιστεί γρήγορα μπορεί γρήγορα να προκαλέσει ανεπάρκεια οργάνου και κίνδυνο θανάτου. Οποιοσδήποτε από τους μικροοργανισμούς των λοιμώξεων μπορεί να εξαπλωθεί μέσω του αίματος και μερικές από τις συνηθέστερες είναι οι E. coli , Staphylococcus aureus, Staphylococcus epidermitis ή Candida, για παράδειγμα.
- Συμπτώματα : πυρετός, ρίγη, πτώση πίεσης, αδύναμος καρδιακός παλμός, υπνηλία.
Υπάρχει επίσης ένας αριθμός άλλων λιγότερο κοινών τύπων νοσοκομειακών λοιμώξεων που επηρεάζουν διάφορες περιοχές του σώματος, όπως η στοματική κοιλότητα, το πεπτικό σύστημα, τα γεννητικά όργανα, τα μάτια ή τα αυτιά, για παράδειγμα. Οποιαδήποτε νοσοκομειακή μόλυνση θα πρέπει να ταυτοποιείται γρήγορα και να αντιμετωπίζεται με ισχυρά αντιβιοτικά για να αποφευχθεί η σοβαρή και απειλητική για τον άνθρωπο ζωή, επομένως, παρουσία τυχόν σημείων ή συμπτωμάτων αυτής της κατάστασης θα πρέπει να αναφέρεται στον υπεύθυνο γιατρού.
Μερικά από αυτά τα βακτήρια μπορεί να αναπτύξουν αντίσταση στη συντριπτική πλειοψηφία των αντιβιοτικών και είναι γνωστά ως superbugs. Μάθετε πώς η χρήση ακατάλληλων αντιβιοτικών είναι η πηγή των superbugs και πώς να τα αντιμετωπίζετε.
Ποιος έχει μεγαλύτερο κίνδυνο
Οποιοσδήποτε μπορεί να αναπτύξει νοσοκομειακή μόλυνση, ωστόσο, εκείνοι που έχουν μεγαλύτερη ευπάθεια ανοσίας διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο, όπως:
- Ηλικιωμένοι.
- Νεογέννητα;
- Άτομα με εξασθενημένη ανοσία λόγω ασθενειών όπως AIDS, μεταμοσχεύσεων ή ανοσοκατασταλτικών φαρμάκων.
- Ο σακχαρώδης διαβήτης δεν ελέγχεται επαρκώς.
- Άτομα που είναι κρεμασμένα ή έχουν αλλαγή στη συνείδηση, επειδή παρουσιάζουν μεγαλύτερο κίνδυνο αναρρόφησης.
- Αγγειακές παθήσεις, με διαταραχή της κυκλοφορίας, καθώς εμποδίζει την οξυγόνωση και την ξήρανση των ιστών.
- Ασθενείς με ανάγκη για επεμβατικές συσκευές, όπως καθετηριασμό ούρων, εισαγωγή φλεβικού καθετήρα, χρήση εξαερισμού συσκευής.
- Πραγματοποιώντας χειρουργικές επεμβάσεις.
Επιπλέον, όσο μεγαλύτερος είναι ο χρόνος νοσηλείας, τόσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος απόκτησης νοσοκομειακής λοίμωξης, καθώς υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα έκθεσης στους κινδύνους και στους υπεύθυνους μικροοργανισμούς.
