Το πρώτο έτος της ζωής ενός παιδιού είναι γεμάτο με φάσεις και προκλήσεις. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το μωρό τείνει να περάσει από 4 αναπτυξιακές κρίσεις: στις 3, 6, 8 και όταν είναι 12 μηνών.
Αυτές οι κρίσεις αποτελούν μέρος της φυσιολογικής ανάπτυξης του παιδιού και σχετίζονται με κάποια «πνευματικά άλματα», δηλαδή στιγμές που το μυαλό του μωρού αναπτύσσεται γρήγορα, χαρακτηριζόμενο από κάποιες αλλαγές στη συμπεριφορά. Συνήθως, σε αυτές τις κρίσεις, τα μωρά γίνονται πιο δύσκολα, κλαίνε περισσότερο, ερεθίζονται ευκολότερα και γίνονται πιο άπορα.
Κατανοήστε τις κρίσεις του μωρού κατά το πρώτο έτος της ζωής και τι μπορεί να γίνει σε κάθε ένα. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι κάθε οικογένεια έχει τη δομή, τα χαρακτηριστικά και τις δυνατότητές της και, ως εκ τούτου, πρέπει να προσαρμοστεί ανάλογα με αυτά.
Κρίση 3 μηνών
Αυτή η κρίση συμβαίνει γιατί μέχρι εκείνη τη στιγμή, για το μωρό, αυτός και η μητέρα είναι ένα άτομο, σαν να ήταν εγκυμοσύνη έξω από τη μήτρα. Αυτή η φάση μπορεί επίσης να περιγραφεί ως δεύτερη γέννηση, με την πρώτη να είναι βιολογική, την ημέρα του τοκετού και με την άφιξη 3 μηνών, εμφανίζεται ψυχολογική γέννηση. Σε αυτό το στάδιο το μωρό αρχίζει να αλληλεπιδρά περισσότερο, να κοιτάζει στα μάτια, να μιμείται χειρονομίες, να παίζει και να παραπονιέται.
Η 3μηνη κρίση συμβαίνει ακριβώς επειδή το παιδί έχει την αντίληψη ότι δεν είναι πλέον παγιδευμένο στη μητέρα του, κατανοεί ότι δεν είναι μέρος της, την βλέπει ως άλλο ον και πρέπει να την καλέσει για να έχει ό, τι χρειάζεται, το οποίο μπορεί προκαλεί άγχος στο παιδί, μωρό, που μπορεί να γίνει αντιληπτό από περισσότερες στιγμές κλάματος. Αυτή η κρίση διαρκεί, κατά μέσο όρο, 15 ημέρες και έχει κάποια εντυπωσιακά σημάδια όπως:
- Αλλαγή στη σίτιση: είναι σύνηθες για τη μητέρα να αισθάνεται ότι το μωρό δεν θέλει πλέον να θηλάσει και ότι το στήθος της δεν είναι τόσο γεμάτο όσο ήταν. Αλλά αυτό που συμβαίνει είναι ότι το μωρό είναι ήδη σε θέση να πιπιλίζει καλύτερα το στήθος και να το αδειάζει πιο γρήγορα, μειώνοντας τον χρόνο σίτισης σε 3 έως 5 λεπτά. Επιπλέον, το στήθος δεν αφήνει πλέον τόσο πολύ γάλα σε απόθεμα, παράγοντας αυτή τη στιγμή και ανάλογα με τη ζήτηση. Σε αυτό το στάδιο, πολλές μητέρες ξεκινούν τη συμπλήρωση επειδή πιστεύουν ότι δεν προσφέρουν αρκετό γάλα για το παιδί, γεγονός που οδηγεί σε έλλειψη διέγερσης και έτσι νωρίς απογαλακτισμό.
- Αλλαγές στη συμπεριφορά και τον ύπνο: το μωρό σε αυτήν τη φάση τείνει να ξυπνά πιο συχνά κατά τη διάρκεια της νύχτας, γεγονός που πολλές μητέρες συσχετίζονται με την αλλαγή στη διατροφή και κατανοούν ότι είναι η πείνα. Επομένως, όταν το παιδί κλαίει, η μητέρα του προσφέρει το στήθος, όταν προσπαθεί να αφήσει το παιδί να κλαίει και οι δυο τους να πηγαίνουν μπρος-πίσω, αυτό συμβαίνει επειδή το μωρό θηλάζει ακόμη και χωρίς πείνα, καθώς αισθάνεται ασφαλής με τη μητέρα , όπως όταν κατάλαβε ότι τα δύο ήταν ένα.
Καθώς αυτή είναι η στιγμή που το μωρό αρχίζει να ανακαλύπτει τον κόσμο, γίνεται πιο ενεργό και βελτιώνεται το όραμά του, όλα είναι νέα και προκαλούν διέγερση και ήδη καταλαβαίνει ότι όταν κλαίει οι ανάγκες του θα ικανοποιούνται, προκαλώντας άγχος και μερικές φορές ευερεθιστότητα.
Τι να κάνω
Λαμβάνοντας υπόψη ότι είναι μια φάση απόλυτα φυσιολογικών αναπτυξιακών προσαρμογών και πολύ σημαντική για την ανάπτυξη, οι γονείς πρέπει να προσπαθήσουν να παραμείνουν ήρεμοι και να διατηρήσουν ένα γαλήνιο περιβάλλον για να βοηθήσουν το μωρό να περάσει από αυτό, καθώς σε λίγες μέρες η ρουτίνα θα επανέλθει στο φυσιολογικό. Το παιδί δεν πρέπει να θεραπεύεται σε αυτό το στάδιο.
Συνιστάται ότι η μητέρα επιμένει στο θηλασμό επειδή το σώμα της είναι ικανό να παράγει την απαραίτητη ποσότητα γάλακτος που χρειάζεται το παιδί. Επομένως, εάν η λαβή του μωρού είναι σωστή και το στήθος δεν βλάψει ή σπάσει, δεν υπάρχει ένδειξη ότι το μωρό θηλάζει άσχημα και, επομένως, ο θηλασμός δεν πρέπει να σταματήσει. Ένα σημείο που πρέπει να σημειωθεί είναι ότι σε αυτό το στάδιο το παιδί αποσπάται ευκολότερα, οπότε η αναζήτηση του θηλασμού σε ήσυχα μέρη μπορεί να βοηθήσει.
Άλλες μέθοδοι που μπορούν να βοηθήσουν κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσης περιλαμβάνουν να δώσουν στο μωρό πολλά αγκαλιά και να εφαρμόσουν τη μέθοδο καγκουρό, να διηγηθούν ιστορίες με πολύχρωμα σχέδια σε βιβλία, μεταξύ άλλων δράσεων που δείχνουν επαφή και προσοχή. Δείτε εδώ τι είναι η μέθοδος καγκουρό και πώς να το κάνετε.
6μηνη κρίση
Μεταξύ των 5 και 6 μηνών του παιδιού, διαμορφώνεται το οικογενειακό τρίγωνο και είναι εκείνη τη στιγμή που το παιδί συνειδητοποιεί ότι υπάρχει μια μορφή πατέρα. Όσο ο πατέρας ήταν ενεργός από τη γέννηση, η σχέση του μωρού δεν έχει το ίδιο νόημα όπως και με τη μητέρα, και μόνο περίπου έξι μήνες συμβαίνει αυτή η αναγνώριση και στη συνέχεια ξεκινά η κρίση.
Τα σημάδια της κρίσης είναι το υπερβολικό κλάμα, οι αλλαγές στον ύπνο και τη διάθεση, το παιδί δεν έχει πολύ όρεξη και μπορεί να είναι πιο ανάγκη και ευερέθιστο. Για να μπερδέψετε λίγο, η αρχή της γέννησης των δοντιών συμβαίνει συχνά κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου και οι δύο φάσεις μπορεί να συγχέονται, καθώς η οδοντοστοιχία προκαλεί επίσης δυσφορία και το παιδί μπορεί να γίνει πιο ταραγμένο και ερεθισμένο, εκτός από την πρόκληση διάρροιας και ακόμη και πυρετού . Δείτε τα συμπτώματα της γέννησης των πρώτων δοντιών.
Η κρίση των 6 μηνών συμβαίνει επίσης στη μητέρα και την επηρεάζει συχνά περισσότερο από το παιδί, το οποίο πρέπει να ασχοληθεί με την είσοδο του πατέρα στη σχέση, και συχνά κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου πολλές γυναίκες επιστρέφουν στη δουλειά, εντείνοντας την κρίση τους.
Τι να κάνω
Αυτή είναι η στιγμή για τη μητέρα να δώσει χώρο και για τον πατέρα να είναι παρών στη ζωή του παιδιού, εκτός από την υποστήριξη και τη βοήθεια της μητέρας. Η μητέρα πρέπει να αστυνομείται για να μην αισθάνεται ενοχή ή ζήλια, καθώς πρέπει να αυξήσει το δίκτυο επαφών του μωρού. Ωστόσο, σύμφωνα με ορισμένους ειδικούς, η προσαρμογή του μωρού στην παιδική φροντίδα είναι ευκολότερη εάν γίνει πριν από 8 μήνες, καθώς σε αυτήν την περίοδο οι γονείς εξακολουθούν να μην αισθάνονται τόσο πολύ. Δείτε περισσότερα για την ανάπτυξη του μωρού 6 μηνών.
Κρίση 8 μηνών
Σε ορισμένα παιδιά αυτή η κρίση μπορεί να συμβεί τον 6ο μήνα ή για άλλα στον 9ο, αλλά συνήθως συμβαίνει τον 8ο μήνα και θεωρείται η κρίση του χωρισμού, της αγωνίας ή του φόβου των ξένων, όπου η προσωπικότητα του μωρού μπορεί να αλλάξει πολύ.
Αυτή η κρίση είναι αυτή που διαρκεί το μεγαλύτερο, περίπου 3 έως 4 εβδομάδες και συμβαίνει επειδή το μωρό αρχίζει να χωρίζεται από τη μητέρα πιο συχνά και, στο κεφάλι του, καταλαβαίνει ότι δεν θα επιστρέψει, οδηγώντας στην αίσθηση της εγκατάλειψης. Υπάρχει μια έντονη ρήξη στο ύπνο σε αυτήν την κρίση, το παιδί ξυπνά όλη τη νύχτα και ξυπνάει φοβισμένο και με έντονο κλάμα. Τα άλλα σημεία περιλαμβάνουν την ταραχή και την απώλεια της επιθυμίας για φαγητό, είναι πιο έντονη από ό, τι σε άλλες κρίσεις. Ωστόσο, καθώς αυτή η φάση εξαρτάται από την προσωπικότητα κάθε παιδιού, είναι επίσης κοινό για ορισμένα μωρά να περνούν ομαλά την κρίση.
Τι να κάνω
Πολλά ζευγάρια μεταφέρουν το παιδί τους στο ίδιο κρεβάτι μαζί τους, αλλά αυτή η πρακτική δεν είναι ιδανική επειδή οι γονείς δεν κοιμούνται ήσυχα επειδή φοβούνται να βλάψουν το παιδί και υπάρχει αυτός ο κίνδυνος, εκτός από την αποξένωση του ζευγαριού και του παιδιού που εξαρτώνται πολύ. από τους γονείς, απαιτώντας όλο και περισσότερη προσοχή. Όταν το παιδί κλαίει επίθεση τη νύχτα, είναι προτιμότερο να είναι η μητέρα να ηρεμεί το παιδί, γιατί όταν η μητέρα φεύγει, το παιδί έχει τη σκέψη ότι δεν θα επιστρέψει. Αυτό την βοηθά να καταλάβει ότι η παρουσία της μητέρας μπορεί να συνοδεύεται από απουσίες.
Επιπλέον, σε αυτή τη φάση το παιδί μπορεί να προσκολληθεί σε ένα αντικείμενο που ορίζεται από τον εαυτό του, το οποίο είναι σημαντικό επειδή αντιπροσωπεύει τη μορφή της μητέρας και την βοηθά να συνειδητοποιήσει ότι, καθώς το αντικείμενο δεν εξαφανίζεται, η μητέρα, ακόμη και αν απουσιάζει, δεν θα εξαφανιστεί. Ακόμα, μια άλλη συμβουλή είναι ότι η μητέρα αγκαλιάζει πάντα το αντικείμενο και στη συνέχεια το αφήνει με το παιδί, ώστε να μυρίζει τη μητέρα και να μην αισθάνεται αβοήθητη.
Όπως και σε άλλες φάσεις, είναι σημαντικό να δώσετε στοργή και προσοχή στο παιδί για να το καθησυχάσετε για την αγωνία του, εκτός από το να αποχαιρετάτε πάντα το μωρό για να καταστήσετε σαφές ότι θα επιστρέψει και ότι δεν θα εγκαταλειφθεί. Ένα καλό παράδειγμα παιχνιδιού σε αυτή τη φάση είναι η απόκρυψη.
12μηνη κρίση
Αυτή είναι η φάση όπου το παιδί αρχίζει να κάνει τα πρώτα βήματα και, ως εκ τούτου, θέλει να ανακαλύψει τον κόσμο και να είναι πιο ανεξάρτητο. Ωστόσο, παραμένει εξαρτημένη και έχει μεγάλη ανάγκη από τους γονείς της. Η κρίση συμβαίνει ακριβώς για αυτόν τον λόγο.
Τα κύρια σημάδια αυτής της κρίσης είναι ο ερεθισμός και το κλάμα, ειδικά όταν το παιδί θέλει να φτάσει σε ένα αντικείμενο ή να μετακινηθεί κάπου και δεν μπορεί. Είναι επίσης κοινό ότι το μωρό δεν θέλει να φάει και δεν μπορεί να κοιμηθεί σωστά.
Τι να κάνω
Όσον αφορά την έναρξη της διαδικασίας περπατήματος, οι γονείς θα πρέπει να ενθαρρύνουν το παιδί να κινείται, να υποστηρίζει, να συνοδεύει και να υποστηρίζει, αλλά ποτέ να μην πιέζει, αφού το παιδί θα αρχίσει να περπατά όταν νομίζει ότι μπορεί και όταν ο εγκέφαλος και τα πόδια συνεργάζονται. Ακόμα κι έτσι, μερικές φορές το παιδί θέλει και δεν μπορεί, γεγονός που τον κάνει να πονάει. Συνιστάται ότι το περιβάλλον είναι υγιές, φιλόξενο και γαλήνιο, και παρόλο που αυτή η φάση μπορεί να είναι λίγο δύσκολη, είναι εντυπωσιακή και πολύ σημαντική.
Επιπλέον, όσο περισσότερη υποστήριξη και προστασία λαμβάνει το παιδί σε αυτή τη φάση του χωρισμού, τόσο καλύτερα θα το αντιμετωπίζει.
Ήταν χρήσιμες αυτές οι πληροφορίες;
ναι όχι
Η γνώμη σας είναι σημαντική! Γράψτε εδώ πώς μπορούμε να βελτιώσουμε το κείμενό μας:
Καμιά ερώτηση? Κάντε κλικ εδώ για να απαντήσετε.
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο στο οποίο θέλετε να λάβετε απάντηση:
Ελέγξτε το email επιβεβαίωσης που σας στείλαμε.
Το όνομα σου:
Λόγος επίσκεψης:
--- Επιλέξτε τον λόγο σας --- Ασθένεια Ζήστε καλύτερα Βοηθήστε ένα άλλο άτομο Κερδίστε γνώσεις
Είστε επαγγελματίας υγείας;
ΌχιΦυσιοθεραπευτήςΦαρμακευτική ΝοσοκόμαΔιατροφολόγοςΒιοϊατρικήΦυσιοθεραπευτήςΜποιούςΆλλος
