Η προοδευτική υπερπυρηνική παράλυση, επίσης γνωστή από το ακρωνύμιο PSP, είναι μια σπάνια νευροεκφυλιστική ασθένεια που προκαλεί το σταδιακό θάνατο των νευρώνων σε ορισμένες περιοχές του εγκεφάλου, προκαλώντας μειωμένες κινητικές δεξιότητες και διανοητικές ικανότητες.
Επηρεάζει κυρίως άνδρες και άτομα άνω των 60 ετών και χαρακτηρίζεται από την πρόκληση αρκετών διαταραχών της κίνησης, όπως διαταραχές του λόγου, αδυναμία κατάποσης, απώλεια κινήσεων των ματιών, δυσκαμψία, πτώσεις, στάση του σώματος, καθώς και άνοια της εικόνας, με αλλαγές στη μνήμη, τη σκέψη και την προσωπικότητα.
Αν και δεν υπάρχει θεραπεία, είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί η θεραπεία της προοδευτικής υπερπυρηνικής παράλυσης, με φάρμακα για την ανακούφιση των περιορισμών κίνησης, καθώς και για τα αντιψυχωσικά ή τα αντικαταθλιπτικά. Επιπλέον, η φυσικοθεραπεία, η λογοθεραπεία και η εργασιακή θεραπεία ενδείκνυνται ως τρόπος βελτίωσης της ποιότητας ζωής του ασθενούς.
Κύρια συμπτώματα
Σημεία και συμπτώματα που μπορούν να βρεθούν στο άτομο με προοδευτική υπερπυρηνική παράλυση περιλαμβάνουν:
- Αλλαγές υπολοίπου
- Δυσκολίες στο περπάτημα
- Σκληρότητα του σώματος;
- Συχνές πτώσεις.
- Αδυναμία προφοράς των λέξεων, που ονομάζεται δυσάρρθρια. Κατανοήστε τι είναι η δυσαρθρία και πότε μπορεί να προκύψει.
- Πνιγμός και αδυναμία κατάποσης τροφής, που ονομάζεται δυσφαγία.
- Μυϊκοί σπασμοί και παραμορφωμένες στάσεις, που είναι δυστονία. Ελέγξτε πώς να αναγνωρίσετε τη δυστονία και τι προκαλεί.
- Παράλυση της κίνησης των ματιών, ειδικά στην κατακόρυφη κατεύθυνση.
- Μειωμένες εκφράσεις του προσώπου.
- Συμβιβασμός μεταλλικών ικανοτήτων, με λησμοσύνη, βραδύτητα σκέψης, αλλαγές προσωπικότητας, δυσκολίες στην κατανόηση και τοποθεσία.
Το σύνολο των αλλαγών που προκαλούνται από την προοδευτική υπερπυρηνική παράλυση είναι παρόμοιο με εκείνο που παρουσιάζεται από τη νόσο του Πάρκινσον, και γι 'αυτό αυτές οι ασθένειες μπορεί συχνά να συγχέονται. Δείτε πώς μπορείτε να εντοπίσετε τα κύρια συμπτώματα της νόσου του Πάρκινσον.
Έτσι, η υπερπυρηνική παράλυση είναι μία από τις αιτίες του «παρκινσονισμού», που εμφανίζεται επίσης σε πολλές άλλες εκφυλιστικές ασθένειες του εγκεφάλου, όπως η άνοια με σώματα Lewy, η ατροφία πολλαπλών συστημάτων, η νόσος του Huntington ή η δηλητηρίαση από ορισμένα φάρμακα, για παράδειγμα.
Αν και η διάρκεια ζωής ενός ατόμου με υπερπυρηνική παράλυση ποικίλλει ανάλογα με κάθε περίπτωση, είναι γνωστό ότι η ασθένεια τείνει να γίνει σοβαρή μετά από περίπου 5 έως 10 χρόνια μετά την έναρξη των συμπτωμάτων, στα οποία ο κίνδυνος επιπλοκών όπως πνευμονικές λοιμώξεις ή πίεση έλκη στο δέρμα
Πώς να επιβεβαιώσετε
Η διάγνωση της προοδευτικής υπερπυρηνικής παράλυσης γίνεται από τον νευρολόγο, αν και μπορεί να εντοπιστεί από άλλους ειδικούς, όπως ένας γηριατρός ή ψυχίατρος, καθώς τα σημεία και τα συμπτώματα συγχέονται με άλλες εκφυλιστικές ασθένειες της ηλικίας ή ψυχιατρικές ασθένειες.
Ο γιατρός θα πρέπει να προβεί σε προσεκτική αξιολόγηση των σημείων και των συμπτωμάτων του ασθενούς, της φυσικής εξέτασης και των εξετάσεων παραγγελίας, όπως εργαστηριακές εξετάσεις, υπολογιστική τομογραφία του κρανίου ή μαγνητική τομογραφία του εγκεφάλου, που καταδεικνύουν σημάδια της νόσου και βοηθούν στον αποκλεισμό άλλων πιθανών αιτιών .
Τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων, η οποία είναι μια εξέταση της πυρηνικής ακτινολογίας, χρησιμοποιώντας τη βοήθεια ενός ραδιενεργού φαρμάκου, το οποίο είναι ικανό να λαμβάνει πιο συγκεκριμένες εικόνες και μπορεί να αποδείξει αλλαγές στη σύνθεση και τη λειτουργία του εγκεφάλου. Μάθετε πώς γίνεται αυτή η εξέταση και πότε υποδεικνύεται.
Πώς γίνεται η θεραπεία
Αν και δεν υπάρχει συγκεκριμένη θεραπεία που να μπορεί να αποτρέψει ή να αποτρέψει την εξέλιξη της νόσου, ο γιατρός μπορεί να συστήσει θεραπείες που βοηθούν στον έλεγχο των συμπτωμάτων και βελτιώνουν την ποιότητα ζωής του ασθενούς.
Τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία του Πάρκινσον, όπως η Λεβοντόπα, η Καρβιντόπα, η Αμανταδίνη ή η Σελεγίνη, για παράδειγμα, παρά το ότι έχουν μικρή αποτελεσματικότητα σε αυτές τις περιπτώσεις, μπορεί να είναι χρήσιμα για την ανακούφιση των κινητικών συμπτωμάτων. Επιπλέον, τα αντικαταθλιπτικά, τα αγχολυτικά και τα αντιψυχωσικά φάρμακα μπορούν να βοηθήσουν στη θεραπεία αλλαγών στη διάθεση, το άγχος και τη συμπεριφορά.
Η φυσιοθεραπεία, η λογοθεραπεία και η εργασιακή θεραπεία είναι απαραίτητες, καθώς ελαχιστοποιούν τις επιπτώσεις της νόσου. Η εξατομικευμένη φυσιοθεραπευτική θεραπεία μπορεί να διορθώσει στάσεις, παραμορφώσεις και αλλαγές στο βάδισμα, καθυστερώντας έτσι την ανάγκη χρήσης αναπηρικής πολυθρόνας.
Επιπλέον, η λήψη και παρακολούθηση των μελών της οικογένειας είναι απαραίτητη, καθώς καθώς η ασθένεια εξελίσσεται, με την πάροδο των ετών, ο ασθενής μπορεί να εξαρτάται περισσότερο από τη βοήθεια για καθημερινές δραστηριότητες. Δείτε συμβουλές για το πώς να φροντίζετε ένα εξαρτώμενο άτομο.
Ήταν χρήσιμες αυτές οι πληροφορίες;
ναι όχι
Η γνώμη σας είναι σημαντική! Γράψτε εδώ πώς μπορούμε να βελτιώσουμε το κείμενό μας:
Καμιά ερώτηση? Κάντε κλικ εδώ για να απαντήσετε.
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο στο οποίο θέλετε να λάβετε απάντηση:
Ελέγξτε το email επιβεβαίωσης που σας στείλαμε.
Το όνομα σου:
Λόγος επίσκεψης:
--- Επιλέξτε τον λόγο σας --- Ασθένεια Ζήστε καλύτερα Βοηθήστε ένα άλλο άτομο Κερδίστε γνώσεις
Είστε επαγγελματίας υγείας;
ΌχιΦυσιοθεραπευτήςΦαρμακευτική ΝοσοκόμαΔιατροφολόγοςΒιοϊατρικήΦυσιοθεραπευτήςΜποιούςΆλλος
.jpg)
